Rigor Mortis Nedir?

Rigor mortis, ölümden sonra vücudun sertleşmesidir ve ölüm sonrası üçüncü ölüm belirtisidir. İlk ikisi sırasıyla solgunluk mortisi ve algor mortisidir. Rigor mortis ölümden 2 ila 6 saat sonra başlamaktadır ve ölümden yaklaşık 12 saat sonra zirve yapmaktadır. Bu ölüm sonrası belirtiler, ölümden sonra vücutta meydana gelen bazı fizyolojik değişiklikler nedeniyle gelişmektedir. Bir adli tıp uzmanı bu değişiklikleri ölüm zamanını hesaplamak için kullanmaktadır. Ölüm zamanının resmi olarak tanımlanması için, cesedin ölüm sonrası zaman aralığı olarak tanımlanır ve ölüm sonrası dönem denmektedir.

Rigor Mortis Neden Oluşur?

1811 yılında genç Fransız Doktor PH Nysten giyotin kurbanları üzerinde çalışmakta yapmaktadır. Sadece karanlık tuğlalı ve ürkütücü odalar olarak hayal edilebilecek olan ölümde Nysten, ölümden hemen sonra giyotin tarafından başını kesilen suçluları denemiş ve gözlemlemiştir. Vücudun kaslarında, çeneden başlayarak zamanla aşağı doğru ilerleyen garip bir sertlik fark etmiştir. Nysten, rigor mortis’i resmi olarak tanımlayan ilk kişi olmasına rağmen, bunun nedeni olduğunu ortaya çıkaramamıştır. Ancak daha sonra, 1900’lü yıllarda, rigor mortis sürecine dair gelişmeler yaşanmıştır. Birçok araştırmacı, EC Bate Smith, JR Bendall ve Szent-Györgyi, ridor mortis’in fizyolojik temelini ortaya çıkarmaya çalışmışlardır.

Rigor Mortis ölümden hemen sonra başlamamaktadır. Aksine, vücuttaki tüm kaslar birincil flaccidity adı verilen bir aşamada gevşemektedir. Ölümden yaklaşık 2 ila 6 saat sonra başlayarak ölümden yaklaşık 12 saat sonra zirveye ulaşan bu süreç ölümden sonra 24 ila 84 saat sürebilen rigor mortis süreci devreye girmektedir. Rigor mortis’ten sonra, sekonder flaskite adı verilen başka bir (son) kas gevşeme dalgası gelmektedir. Bu ölüm aşamalarına kas dokularında meydana gelen bazı fizyolojik değişiklikler neden olmaktadır.

Birincil Dalgalanma

Kas kasılması beynin komutuyla gerçekleşmektedir. Beyin, bir kasın motor nöronlar aracılığıyla büzülmesini sağlamaktadır ve bu da kasları işaret etmektedir (nörotransmiter asetilkolini serbest bırakarak). Kaslarda kasılmaları sağlayan bir dizi değişiklik meydana gelmektedir. Ölümden sonra, beyinden gelen bu sinyalin yokluğunda kaslar gevşemeye başlamaktadır.

Primer flaskidite sırasında kas gevşemesi Nysten’in rigor mortis ile gözlemlediği bir modeli izlemektedir. İzlenecek ilk kaslar yüzdeki, özellikle göz kapaklarındaki ve parmakları kontrol eden kaslardır. Üst vücuttaki kaslar daha erken ve ardından alt vücut gevşemektedir. Ayrıca bu aşamada, ceset bu süreçleri kontrol eden kaslar gevşediğinden idrar ve gazlar serbest bırakılmaktadır.

Rigor Mortis

Rigor mortisin nasıl ortaya çıktığını anlayabilmek için, öncelikle kasların nasıl büzüştüğünü anlamak önemlidir. Aktin filamentleri ve miyozin filamentleri adı verilen iki özel protein filamentinin yardımıyla kas kasılması oluşmaktadır. Miyozin, kasılmaya neden olan aktin filamanlarını çekmektedir. Bu bir şeyi yaklaştırmak için ip çeken biri olarak düşünülülebilir. Aşağıda gösterilen bir sarkomer adı verilen bir kas lifi, süreci daha net hale getirmektedir.

Bununla birlikte, miyozin ayrıca aktini çekmek için enerji gerektirir. Bu enerjiyi hücrenin enerji para birimi ATP’den almaktadır. ATP, adenosin trifosfatın kısaltmasıdır, yani üç fosfat iyonuna bağlı bir adenosin molekülüdür. ATP’den bir fosfatın çıkarılması, hücrenin iş yapmak için kullandığı enerjiyi serbest bırmaktadır. Kasılma, bir ATP molekülü ADP ve fosfata ayrıldığında başlamaktadır. Bu, miyosin enerjisini aktine ayağa kalkma ve bağlanma (veya yakalama) vermektedir. Aktin ve miyozin arasındaki bu bağlanmaya çapraz köprü denmektedir (iki molekülün köprülenmesi gibi). Bir kez bağlandığında, miyozin aktini çeker ve kas lifini hafifçe kısaltmaktadır.

Kas kasılması süreci. İlk panel bir miyofibril veya bir kas lifi gösterir. Sarkomer, kas lifinin bir kasılma birimidir. Sarkomer miyozinden (ortadaki kalın kırmızı çizgi) ve aktinden (daha ince yeşil çizgiler) yapılır. Miyozin aktini içe doğru çekerek sarkomayı kısaltır ve kas kasılması bu şekilde çalışır. Son panel miyozin ve aktinin nasıl etkileştiğini tam olarak gösterir.

Aktin çeken bir tek miyozin turu kasın kasılmasına neden olmamaktadır ve tam bir kasılma için bunun birkaç kez olması gerekmektedir. Bu, miyozinin aktin filamanından ayrılması ve yeni bir çekme turu başlatması gerektiği anlamına gelmektedir. Bunun için yeni bir ATP molekülü miyozine bağlanmalıdır. Bu, miyozinin aktin molekülünü terk etmesine neden olmaktadır. ATP molekülü ADP ve fosfata ayrılmaktadır (hidrolize edilir) ve işlemi yeniden başlatmaktadır. Rigor mortis iki faktörden kaynaklanmaktadır miyozinin aktinden ayrılmasını önleyen ATP eksikliği ve ayrıca otoliz sonucu kas hücresindeki bir bölmeden kalsiyum salınımı gerçekleşmektedir.

Otoliz, hücresel bozunma olarak da bilinen vücudun kendisini parçalaması işlemidir. Oksijen seviyelerinin azalması sonucu ölümden dakikalar sonra ortaya çıkmaya başlamaktadır. Bu, vücudun hücrelerindeki proteinleri ve diğer makromolekülleri (DNA ve yağlar gibi) parçalayan bazı hücresel mekanizmaları aktive etmektedir. Bu gerçekleştikçe, hücre içindeki bölmeler (organeller) parçalanır ve içerikleri sitozole (hücrenin genel sıvısı) salınmaktadır. Böyle bir olay, kastaki pürüzsüz endoplazmik retikulumun veya kısaca sarkoplazmik retikulumun, SR’nin parçalanmasıdır. SR, kas hücresinde, diğer çeşitli moleküller ile birlikte kalsiyum depolayan ayrı bir bölmedir.

Kasılma ilk etapta başlaması için kalsiyum iyonları gerekmektedir. Normal çalışan kaslarda, kalsiyum SR’den ancak beyin nöronlardan bir sinyal gönderdiğinde salınmaktadır. Sitosol içine kalsiyum salındığında, troponin adı verilen bir proteine bağlanmaktadır. Troponin, başka bir ilişkili protein olan tropomiyosin ile birlikte kas kasılmasının bekçileridir. Miyozin molekülünün bağlandığı aktin kısımlarını örten aktin filamanları üzerinde durmaktadır. Kalsiyum troponin’e bağlandığında, troponin ve tropomiyozinin şeklini biraz değiştirmesine neden olmaktadır, böylece artık aktinin miyosin bağlanma bölgesini örtmemektedir ve kapılar açılarak miyozin sonunda aktine bağlanabilmektedir.
İkinci faktör serbest ATP eksikliği saatlerce rigor mortisi korumaktadır, ancak rigor mortis birincil alevlenme ve kalsiyum salınımından hemen sonra ortaya çıkmamaktadır. Kasların hala miyozinin aktinden ayrılmasına izin veren ATP moleküllerine sahip olduğu kısa bir gecikme vardır. Kaslar, bir ATP rezervine (kreatin adı verilen bir protein formunda) ve glikojen formunda glikoz rezervlerine (uzun bir dallanma ipine bağlı bir grup glikoz) sahiptir. Kaslara oksijen dağılımı kesildikten sonra bile, kaslar glikozu parçalayarak anaerobik olarak (oksijen yokken) ATP üretebilmektedir. Kişi yoğun egzersiz yaptığında ve kasların oksijenin daha fazla ATP yapmasını beklemek için zamanları olmadığında yaşanan olayda budur. Bu iki rezerv yerinde olduğunda kaslar rahatlamaktadır.

Bununla birlikte, bu ATP rezervleri bittiğinde, miyozin artık aktinden ayrılamamaktadır. Bu olduğunda ve daha fazla miyozin başlığı aktine yapıştığında, rigor mortis zirveye ulaşmaktadır. Fransız doktor Nysten, giyotin suçlularıyla açıkladığı gibi, rigor mortis yüzden başlayıp bacaklarla biten aşağı doğru ilerlemektedir. Bu doğru gibi görünebilir, ancak daha sonra rigor mortis’in her kasta hemen hemen aynı anda başladığı bir vaka yapılmıştır; Bununla birlikte, farklı kas kalınlıkları nedeniyle, bazılarının tam sertliğe ulaşması diğerlerinden daha uzun sürmektedir. Göz kapakları ve çene gibi yüzdeki kaslar daha küçüktür ve daha az kas lifine sahiptir. Gövde ve uyluktaki kaslar daha büyüktür ve tamamen büzülmeden önce daha fazla zaman almaktadır.

Sponsorlu Bağlantılar

Yorum At

Copyright © 2020 YeniEvli.com
bodrum escort
ankara escort
bursa escort